Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
polski serwis internetowy

Jennings Waylon

Waylon Arnold Jennings (zwany też Waymore lub Hoss) był amerykańskim piosenkarzem country i muzykiem. Urodził się 15 czerwca 1937 r. w Littlefield, w Teksasie jako syn Lorene Beatrice (z domu Shipley) i Williama Alvina Jenningsa. Kiedy Waylon miał 8 lat, ojciec nauczył go gry na gitarze i dwa lata później Waylon stworzył swój pierwszy zespół. Gdy pracował jako DJ, zaprzyjaźnił się z Buddym Hollym. Obaj byli zainspirowani muzyką Mayfield Brothers z Zachodniego Teksasu. Kiedy miał 21 lat Holly wykorzystał go do gry na basie w swoim nowym zespole podczas trasy koncertowej na początku 1959 r. przez środkową część Stanów Zjednoczonych. Wcześnie rano 3 lutego 1959 r. czarterowy samolot wiozący Buddy'ego Holly'ego, Ritchiego Valensa i J. P. Richardsona (znanego także jako "The Big Bopper") rozbił się niedaleko Clear Lake w stanie Iowa, zabijając wszystkich na pokładzie. W swojej autobiografii, w 1996 r. Jennings przyznał, że przez lata po wypadku czuł się winny i odpowiedzialny za niego. Po tym jak Jennings oddał swoje siedzenie w samolocie (J. P. Richardsonowi, który nie czuł się dobrze), Holly żartował mówiąc Jenningsowi: "Mam nadzieję, że twój stary autokar zamarznie!", Jennings wypalił mu na to głupawo: "A ja mam nadzieję, że twój stary samolot się rozbije!".

Po kilku latach braku aktywności Waylon przeniósł się z Teksasu do Arizony i kontynuował pracę w radiu. Zaczął występować i nagrywać od nowa, tym razem w Phoenix, w Arizonie. Występował w nowo otwartym nocnym lokalu o nazwie "JD". Podpisał kontrakt z nowo stworzonym A&M Records Herba Alperta i miał kilka przebojowych singli w lokalnym radiu w Phoenix, włączając "Four Strong Winds" (napisane przez Iana Tysona) i "Just To Satisfy You" (napisane razem z Donem Bowmanem). Nagrał także album w wytwórni BAT, zwany po prostu JD's. Zostało wytłoczonych 500 kopii. Sprzedawano je w nocnym klubie i po tym jak zostały wykupione, kolejne 500 kopii zostało wytłoczonych przez wytwórnię Sounds. Grał także na gitarze prowadzącej dla Patsy Montany na albumie, który nagrywała w Arizonie w 1964 r. Duane Eddy i Bobby Bare polecili Jenningsa producentowi Chetowi Atkinsowi, który zapisał Waylona do RCA Victor. Po wysłuchaniu wersji Jenningsa Bobby Bare nagrał własny cover "Four Strong Winds". Z dalej obowiązującym kontraktem z A&M, Alpert zwolnił Jenningsa, pozwalając mu zapisać się do RCA Records. W 1965 r. Jennings spakował się i przeniósł do Nashville. Jennings zwykł występować i nagrywać ze swoim własnym zespołem - The Waylors. Ta praktyka nie była popierana przez producentów z Nashville, którzy kontrolowali prawie każdy aspekt nagrywania. Z czasem Jennings poczuł się ograniczony przez Brzmienie Nashville, poczuł też brak artystycznej wolności. (...) Jennings stawał się coraz bardziej sfrustrowany sposobem nagrywania w Nashville, a walka z zapaleniem wątroby w 1972 r. prawie go zabiła. Gdy jego kontrakt nagraniowy zbliżał się do końca, RCA już straciła kolejną kreatywną siłę tego roku. Wcześniej Jennings poznał Williego Nelsona, który był podobnie sfrustrowany brakiem wolności w studiu i przez cały etos Nashville, co doprowadziło go do przeniesienia swojej bazy do Teksasu dwa lata wcześniej. Jennings poważnie rozważał wyjechanie z Nashville i powrót do kariery w radiu w Phoenix jeszcze tego roku.

Dwie rzeczy przyczyniły się do odwrócenia trudnych czasów Jenningsa. Pierwszą był menadżer biznesowy z Nowego Jorku o imieniu Neil Reshen, a drugą stary przyjaciel Willie Nelson. Reshen zwrócił się do Jenningsa, ciągle leczącego się z zapalenia wątroby i zaoferował ponowne przenegocjowanie jego kontraktów nagraniowych i koncertowach. Jennings zgodził się. Podczas spotkania na lotnisku w Nashville w 1972 r. Waylon przedstawił Reshena Nelsonowi. Pod koniec spotkania Reshen był już menadżerem obu piosenkarzy. Jennings był świadomy, że w tamtym czasie zespoły rockowe miały prawie niespotykaną wolność do nagrywania wszystkiego co chciały, z lub bez producenta, a nawet do projektowania okładek ich albumów. Chciał podobnej wolności dla siebie - bezprecedensowy ruch w Nashville w 1972 r. Także w 1972 r. RCA wydała "Ladies Love Outlaws" - album, którego Jennings nigdy nie chciał wydawać. Mimo tego, ścieżka tytutłowa jest często uznawana za pierwszą piosenkę ruchu outlaw country (country "wyjęte z pod prawa"). Reshen ostro się targował, ale RCA w końcu przyjęło jego warunki: zaliczka $75,000 i prawie całkowita artystyczna kontrola. Ponowne negocjowanie tras koncertowych dało podobnie pozytywny wynik i Waylon zaczął odnosić zyski ze swojego koncertowania (prawie takie, o jakich w Nashville nigdy nie słyszano). W końcu Waylon miał kontrakt nagraniowy gwiazdy rocka i wyglądał stosownie do sytuacji. Reshen doradził mu, aby zostawił brodę, która urosła mu w szpitalu, w celu podtrzymania bardziej rock-and-rollowego wizerunku. (...) W 1973 r. nastąpiły "Lonesome On'ry and Mean" i "Honky Tonk Heroes", pierwsze albumy nagrane i wydane pod jego całkowitą kontrolą. te albumy były ogromnym komercyjnym sukcesem. Później nastąpiło więcej przebojowych albumów: "The Ramblin' Man" i "This Time" w 1974 r. i "Dreaming My Dreams" w 1975 r. Tempo nagrywania było dochodowe, ale wyczerpujące. W 1976 r., Jennings zaczął współpracę z Nelsonem w albumie "Wanted: The Outlaws!", pierwszym platynowym nagraniem country. W tym samym roku Johnny Cash miał koncert w Toronto, lecz jego gitarzysta się rozchorował. Waylon, który kilka lat wcześniej był współlokatorem Casha poleciał mu pomóc i nie wziął za to zapłaty. We wczesnych latach 80-tych Jennings był całkowicie uzależniony od kokainy. Jego personalne finanse znów się popsuły, robiąc z niego bankruta, mimo, że starał się oddawać pieniądze i grał dodatkowe koncerty, żeby spłacić dług. Mniej koncentrował się na pracy i jego koncerty stały zbyt rock-and-rollowe. W 1977 r. został aresztowany przez agentów federalnych za posiadanie kokainy, lecz z powodu prawie komicznego błędu Administracji Legalnego Obrotu Lekarstw, zarzuty zostały później oddalone. Ten rozdział został opowiedziany w piosence Jenningsa "Don't You Think This Outlaw Bit's Done Got Out Of Hand?". 12 sierpnia 1978 r. na scenie radia Grand Ole Opry w Nashville Jennings zagrał jeden ze swoich najbardziej znanych koncertów, zatytułowany "The Lost Outlaw Performance". Został on w całości zarejestrowany, ale nagrania długo leżały zamknięte w piwnicach RCA Records. Teraz są udostępnione.

Inne hity Jenningsa to: "Nashville Rebel", "Are You Sure Hank Done It This Way?" , "Bob Wills is Still the King", "America", "Rose of Paradise", "Good-hearted Woman", "Never Could Toe the Mark", "Luckenbach, Texas", "Good Ole Boys" - piosenka napisana przez niego na potrzeby serialu "Dukes of Hazzard". Znakiem rozpoznawczym Waylona była gitara elektryczna - Fender Telecaster, pokryty czarno-białą skórą. Jennings miał cztery małżeństwa. Ostatnie, najważniejsze zawiązał w 1969 r. z Jessi Colter (naprawdę Miriam Johnson). Miał też dwóch synów, z dwoma różnymi kobietami. Bardziej znany to piosenkarz Shooter Jennings (naprawdę Waylon Albright Jennings). W 1966 r. Waylon wystąpił w filmie Nashville Rebel jako Arlin Grove. W 2000 r. Jennings dał w Audytorium Rymana swój ostatni zarejestrowany koncert zatytułowany "Never Say Die" ("Nigdy nie mów nigdy"). W 2001 r. został włączony do Hali Sławy Muzyki Country. Waylon ucierpiał z powodu pogarszającej się cukrzycy, co skończyło się skróceniem trasy koncertowej. 19 grudnia 2001 r. z powodu cukrzycowej infekcji amputowano mu lewą stopę w Phoenix, w Arizonie. Jennings zmarł podczas snu 13 lutego 2002 r. w Chandler, w Arizonie. Został pochowany na Mesa City Cemetery w Mesie, w Arizonie.

Oficjalna strona artysty: http://waylon.com/.

Źródło: w większości tłumaczone z http://en.wikipedia.org/wiki/Waylon_Jennings
Copyright: Krzysztof Kuldanek (c) 2013